Δημόσια Διοίκηση

Η ιδέα αρχικά ήταν να γράψω ένα άρθρο σχετικά με τα «γενόσημα» και μια πρόχειρη σύγκριση (όχι δημοσιογραφική, αλλά εμπειρική) της πρακτικής συνταγογράφησης  σε Γερμανία και Ελλάδα…Στην προσπάθεια μου αυτή όμως παρασύρθηκα σε άλλα μονοπάτια.

Όλοι λίγο πολύ έχουμε σταθεί μπροστά σε ένα γκισέ μιας δημόσιας υπηρεσίας περιμένοντας να εξυπηρετηθούμε, είτε είμαστε απλοί πολίτες, είτε και οι ίδιοι δημόσιοι υπάλληλοι. Φεύγοντας παίρνουμε μαζί μας συναισθήματα και εντυπώσεις από την παρεχόμενη υπηρεσία. Ο υπάλληλος μας εξυπηρέτησε και ευτυχώς τελειώσαμε γρήγορα και ανώδυνα την δουλειά μας. Ή ο υπάλληλος δεν μας εξυπηρέτησε και φεύγοντας αναθεματίσαμε το δημόσιο, την πολιτεία, τους κυβερνώντες. Μάλιστα φεύγοντας στο μυαλό μας έχουμε ήδη βρει τις απαντήσεις για το πώς θα λειτουργήσει καλύτερα η συγκεκριμένη υπηρεσία, ποιοι υπάλληλοι δουλεύουν και ποιοι όχι και στο βάθος του μυαλού μας (αν είμαστε απλοί πολίτες) υπάρχει και η φράση: Πότε θα λήξει το θέμα της μονιμότητας μήπως και αρχίσουν να δουλεύουν όλοι;

Το τελευταίο διάστημα η δημόσια διοίκηση πρωτοστατεί σε συζητήσεις και προβληματισμούς για τον ρόλο της, την προοπτική της αλλά και τις στρεβλώσεις της και τις παθογένειές της λαμβάνοντας υπόψη και τις καταιγιστικές αλλαγές που δημιουργεί η οικονομική αλλά και η πολιτική κρίση που ενδημεί στη χώρα μας. Η κρίση αυτή σε όλες τις εκφάνσεις ίσως έκανε πιο εμφανείς τις παθογένειες της δημόσιας διοίκησης οι οποίες ήταν χρόνιες και οι οποίες οδήγησαν τελικά και στην αξιακή κρίση των θεσμών της .

Ποιο μοντέλο από τα δύο (Αγγλοσαξωνικό – Σκανδιναβικό) ταιριάζει στην Ελληνική κοινωνία; Η απάντηση είναι κανένα από τα δύο και, ταυτόχρονα, και τα δύο μαζί.

Το ερώτημα, ίσως, θα έπρεπε να τεθεί ως εξής: Ποιο μοντέλο θα ήθελε η Ελλάδα;