Η θέση του δικτύου Pro-tasis για τη διαδικασία εκλογής του Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης στο δήμο Κοζάνης

Συγγραφέας: 
pro-tasis
Η θέση του δικτύου Pro-tasis για τη διαδικασία εκλογής του Συμπαραστάτη του Δημό

Είναι γνωστή η θέση του δικτύου Pro-tasis για το θεσμό του Συμπαραστάτη του Πολίτη στους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και έχει εκφραστεί προεκλογικά με αίτημα τη δέσμευση από πλευράς των νέων αυτοδιοικητικών αρχών να μη χαθεί ξανά αυτή η ευκαιρία.

Ο Συμπαραστάτης του Δημότη είναι μια ευκαιρία και μια πρόκληση. Να χτιστεί απο τη βάση μια σχέση εμπιστοσύνης με τον πολίτη και όλο αυτό να προκύψει στο πλαίσιο συναινετικών διαδικασιών.

Οι μέχρι σήμερα αποτυχημένες προσπάθειες εκλογής Συμπαραστάτη στο δήμο Κοζάνης, δείχνουν ότι η συναίνεση χτίζεται με πολλή δουλειά και με συγκολλητική ουσία την εμπιστοσύνη. Αλλά κυρίως με ευρύτητα πνεύματος και διορατικότητα.

Η χώρα πια δεν αρέσει

image for this post

του Νικόλα Μάστορα Γκουλέμα

Βγήκαμε για ποτό. Φίλοι, ο ένας τραπεζικός υπάλληλος, οι δύο με δικές μας επιχειρήσεις, ένας ξενιτεμένος στην Ζυρίχη κι ένας άνεργος. Ηλικίες από 30 έως 35 όλοι. Αν σκέφτεις ότι μόλις 1 στους 5 ήταν ο άνεργος, πάλι καλά ήταν.

Όσο περνάει ο καιρός και δεν αλλάζει τίποτα, τόσο περισσότερο έρχεται στις κουβέντες το ένα και μοναδικά καυτό θέμα· της μετανάστευσης. Να μείνουμε ή να φύγουμε;

Στις αρχές, το δίλημμα το είχαν όσοι δεν βρίσκανε δουλειά. Πιθανόν να είχαν ένα πτυχίο το οποίο στην Ελλάδα δεν μπόρεσαν να βρουν τρόπο για να αξιοποιήσουν, οπότε η αμέσως επόμενη λύση ήταν η αναζήτηση της τύχης στο εξωτερικό. Κι ήταν λογικό και σεβαστό.

Ένα αβέβαιο Πανεπιστήμιο

image for this post

*του Νικόλα Μάστορα Γκουλέμα

Διαβάζω στον τοπικό ηλεκτρονικό Τύπο πως φαίνεται να ναυαγεί το έργο κατασκευής της Πανεπιστημιούπολης Δυτικής Μακεδονίας. Πιθανότατα τα ρεπορτάζ να επιβεβαιωθούν, δεν είναι όμως μόνο αυτό που πρέπει να απασχολεί. Σαφώς και σαν μεμονωμένη εξέλιξη, θα είναι σημαντική. Αλλά έκπληξη δεν θα είναι· ίσως αποτυχία. Αποτυχία των εμπλεκόμενων πολιτικών φορέων να φέρουν σε πέρας το έργο που ανέλαβαν, αποτυχία των -διορισμένων- Διοικήσεων του Πανεπιστημίου να το στηρίξουν, αποτυχία της τοπικής κοινωνίας να το εκμεταλλευτεί.

Πιο επίπονο από -αυτό καθ’ αυτό- το διαφαινόμενο ναυάγιο της Πανεπιστημιούπολης (κάτι που θα ξανα-θέσει εν αμφιβόλω την ίδια τη βιωσιμότητα του ΠΔΜ), θα είναι η διαπίστωση των λόγων, των αιτιών και των δυσλειτουργιών που οδήγησαν στην εξέλιξη αυτή. Ίσως σε αυτά θα πρέπει να σταθούμε περισσότερο.

Συλλογή ανεξάρτητου περιεχόμενου